یکی بود ویکی بود ، قلعه ای بود بر بلندی صخره ها، صخره هایی بلند ومستحکم که پنجه در بازوی آسمان گره زده بودند . قلعه ای که ابرها همبازی آن بودنند ، وعقاب ها کبوتران آن ، دیوار های قلعه با تکه های کنده شده از همان صخره ها بنا شده بود ، قلعه ای مستحکم در برابر،باد ها،طوفاها، رعد وبرق وگرما وسرما ،در مقابل  غارتگران و متجاوزان که قصد تاراج جان ومال مردم را داشتند ، این قلعه با دستان بسیار قدرتمند مردمانی ساخته شده بود ، امتی با اراده پولادین ، در این قلعه ای باشکوه نگهبانانی یرومند با بازوانی پولادین وسینه هایی فراخ و جان بر کف شبانه روز بر بلندای آن قلعه از کیان سرزمینشان پاسداری میکردن، این عمارت را مردمانی با تدبیر واندیشمند ساخته بودنند ، که در انتخاب مکان ومصالح ومعماری زمان خویش از مهندسی خاصی برخوردار بودنند ، وهنوز بعد از گذشت صد ها سال با وجود کنده کاری های غارت گران در دیوار ها و خالی کردن زیر پایه ها هنوز مستحکم  و با شکوه ایستاده است . نام این قلعه ای با شکوه مازیار شاه است ...وقتی با همنوردان برای صعود بر صخره ها وبازدید از قلعه بنام خداوند حرکت کردیم ، می بایست از میان همان صخره ها عبور میکردیم ، غرور صخره ها  وقتی با انگشتانمان لمسشان میردیم بخوبی میشد حس کرد انان بسیار سخت ومحکم بودنند ، در عین استحکام در میان شیار  ها میشد چمن وگیاهانی زیا را دید که زیبایی منحصر بفردی به طبیعت آنجا داده بودند ، گاهی سکو هایی بود که میشد بروی آنها وپا ها را آویزان کرد وبه روستای زیبای امامه نگریست . سکوت یکی از زیباترین نجواهای این منطقه است . که انسان را به مدیتیشن میبرد . شیب ها وصخره ها را عبور میکنیم ، دریافتیم برای عبور کردن از میان صخره ها  علاوه بر پاها دستان قوی هم نیاز هست و مصداق آن در صخره های زندگی نیز وجود دارد . ما در طول زندگی بارها وبارها با صخره ها برخورد خواهیم کرد با طوفانها و موانع گوناکون ، ما با حضور در طبیعت زیبا و دیدن نشانه ها نکات بسیاری را می آموزیم چون طبیعت همیشه مانند یک معلم مهربان مشغول به تعلم وتعلم است و ما از این قلعه ای زیبا درس استقامت و شکیبایی را آموختیم ، ان دژ مستحگم همیشه انجاست و ختی اگر روزی هم بدست بشر ویران گردد یادش در تاریخ ماندگار خواهد بود ...الهی شکر الهی شکر الهی شکر